Kilka miesięcy po Ataku 7 Października 2023 napisałem na swoich mediach społecznościowych, że tęsknię za czasami, kiedy konflikt między Izraelczykami a Palestyńczykami zdawał się nie obchodzić nikogo. To oczywiście duże uproszczenie, ale jest we mnie też nostalgia za czasem, gdy o syjonizmie czy okupacji Zachodniego Brzegu można było rozmawiać stosunkowo spokojnie i z dużo większą cierpliwością po obu stronach.

Wtedy to ja zazwyczaj podnosiłem przy moich znajomych temat konfliktu na Bliskim Wschodzie czy kultury żydowskiej; czułem, że osoby, którymi się otaczałem w szkole i w świecie aktywistycznym, miały w sobie dużo pokory i ciekawości. Antysemityzm nam, młodym Polkom i Polakom żydowskiego pochodzenia, wydawał się w dużej mierze pozostałością przeszłości omawianą na lekcjach historii i literatury. Co prawda Żyd w słowniku moich kolegów ze szkoły był obelgą, ale jednak obelgą dość specyficzną, bo niekonkretną i jakby egzotyczną. Nikt nie wiedział, co tak naprawdę znaczy wyzywanie się od Żydów, bo nikt z przezywających się nigdy Żyda nie spotkał, ani nie do końca potrafił go sobie wyobrazić.

O antysemityzmie w ogóle trudno rozmawiać w kontekście ostatnich dwóch lat i zupełnej dewastacji Gazy. Izrael, odpowiadając na terrorystyczny Atak 7 Października, rozpętał w Gazie wojnę totalną, która pochłonęła życia ok. 70 000 Palestyńczyków, w tym najprawdopodobniej większości cywili i zrównała z ziemią lokalną infrastrukturę medyczną, edukacyjną i kulturalną. Izrael odciął Gazę od mediów, a także dostaw żywności i energii. Tym samym, wespół z Hamasem, doprowadził do niewyobrażalnej tragedii niewinnych cywili, której pełną skalę poznamy dopiero w następnych latach i dekadach.

Cały tekst Kacpra Maxa Lubiewskiego w oko.press